Taras z drewna czy kompozytu w Wielkopolsce — co decyduje o odprowadzaniu wilgoci

O trwałości tarasu rzadko decyduje sam materiał, z którego wykonano wierzchnią warstwę. Główną przyczyną przedwczesnego niszczenia konstrukcji są błędy popełniane pod powierzchnią, a dokładniej brak właściwego odprowadzania wody. Problem ten uwidacznia się zazwyczaj po pierwszym pełnym sezonie użytkowania. Woda z opadów, która nie znajduje swobodnego ujścia, zaczyna destrukcyjnie oddziaływać na legary i ukryte elementy złączne. W regionach o dużej zmienności pogody wilgoć staje się największym wrogiem każdej przydomowej przestrzeni wypoczynkowej.

Wielkopolska charakteryzuje się częstymi przejściami temperatur przez barierę zera stopni. Chociaż ogólna liczba dni z silnym mrozem w ostatnich latach maleje, problem wcale nie znika. Wywołuje to powtarzające się cykle zamarzania i rozmarzania zalegającej wody. Nawet najdroższa okładzina szybko ulegnie degradacji, jeśli podbudowa nie zapewni odpowiedniego drenażu oraz sprawnej cyrkulacji powietrza.

Znaczenie spadku i wentylacji pod tarasem

Poprawnie wykonana podbudowa musi od samego początku uwzględniać naturalny ruch wody. Konstrukcja wymaga uformowania pochylenia na poziomie minimum 1,5 do 2 procent. Spadek ten kieruje wodę opadową z dala od bryły budynku i zapobiega tworzeniu się groźnych zastoisk. Płaskie ułożenie legarów sprawia, że każda ulewa zostawia pod powierzchnią niewidoczną warstwę wilgoci. Sama grawitacja rozwiązuje jednak tylko część problemu, dlatego konieczne jest wdrożenie dodatkowych mechanizmów drenażowych.

Pomiędzy poszczególnymi elementami nawierzchni muszą znaleźć się szczeliny dylatacyjne o szerokości około 5 milimetrów. Umożliwiają one swobodne spływanie wody w dół, a jednocześnie pozwalają na niezbędny przewiew powietrza. Wolna przestrzeń pozostawiona pod legarami tworzy wydajny ciąg wentylacyjny. Wiatr stale osusza spód konstrukcji, co skutecznie blokuje rozwój pleśni i procesów gnilnych. Brak tych rozwiązań sprawia, że woda trwale utrzymuje się pod spodem. Zimą zamienia się w twardy lód, a mróz wywołuje potężne naprężenia rozsadzające szkielet nośny. Wiosenne roztopy i ponowne zamarzanie nocą potęgują ten destrukcyjny mechanizm.

Skutki ciasnego montażu a praca materiałów

Zbyt ciasne ułożenie desek to jeden z najczęstszych i najbardziej kosztownych błędów wykonawczych. Zablokowanie odpływu powoduje niebezpieczny zastój wilgoci w zamkniętej przestrzeni podłogowej. Skutkuje to błyskawicznymi wybrzuszeniami nawierzchni, trwałymi przebarwieniami oraz przyspieszonym rdzewieniem metalowych wkrętów. Różne materiały reagują na te same trudne warunki w zupełnie odmienny sposób. Naturalne drewno intensywnie pochłania wilgoć z otoczenia. Zmienia ono swoje wymiary pod wpływem wahań temperatury oraz poziomu nasycenia wodą. Pęcznienie w deszczowe miesiące i kurczenie podczas upalnego lata to przewidywalna praca naturalnego surowca.

Zupełnie inaczej zachowują się nowoczesne rozwiązania alternatywne. Kompozyt wykazuje znacznie mniejszą absorpcję wody, co czyni go wysoce odpornym na gnicie. Wyróżnia się on jednak silniejszą rozszerzalnością termiczną podczas bezpośredniego nagrzewania promieniami słonecznymi. Brak odpowiednich dylatacji przy krawędziach elewacji szybko doprowadzi do wygięcia paneli kompozytowych. Właściwości poszczególnych surowców dobrze obrazuje asortyment, jaki dostarcza Skład Drzewny Tadeusz Lisiak. Firma z Kościana od lat selekcjonuje produkty pod kątem wielkopolskich warunków atmosferycznych. Prawidłowo zamontowana deska tarasowa w Poznaniu i okolicach musi bezpiecznie znosić skrajne wahania pogody. Lokalni specjaliści dobierają profilowane okładziny tak, aby wytrzymały one specyfikę regionalnego klimatu.

Ostateczny wybór warstwy wierzchniej przynosi zamierzone efekty tylko przy bezwzględnym przestrzeganiu zasad sztuki budowlanej. Skupienie się na samej estetyce to błąd, który boleśnie weryfikuje pierwsza zima. Poprawnie poprowadzony spadek, drożne szczeliny między profilami oraz stały przewiew pod powierzchnią to nienaruszalna podstawa solidnego tarasu. Dopiero na właściwie skonstruowanej podbudowie surowiec może bezpiecznie pracować i opierać się czynnikom zewnętrznym. Pielęgnacja zewnętrznej strefy relaksu ogranicza się wówczas do prostych zabiegów myjących, eliminując ryzyko kosztownych napraw.